Vanmorgen toen ik wakker werd stond er een reminder voor me klaar.
Vandaag 1 jaar celibaat.
En dat mag gevierd worden. Want intentioneel celibaat leven was zomaar een van mijn beste ideeën van 2025.
Wat gebeurt er als je stopt met romantische en seksuele energie te delen en haar bij jezelf houdt? Dat was de vraag.
Dit is het antwoord: het bracht me rust. Mooie energie. Tijd en ruimte om te creëren. Ik schreef. Ik maakte muziek. Het resultaat mag er zijn.
Maar laten we eerlijk zijn, want dat doe ik hier altijd.
Is het moeilijk? Ja. Ik houd van flirten, weet dat seks goed voor je is. Ik ben een liefhebster. En toch: in mijn vrijgezellen jaren had ik periodes met een seksuele lover, maar het bracht me weinig. Vluchtige romances van een paar weken, soms een paar maanden. Altijd veilig, nooit echt. Vaak te jong om serieus mee te worden. Of emotioneel onbeschikbaar. Een patroon dat ik lang niet zag, totdat ik het opeens heel duidelijk zag.
Het moment in het restaurant
Het begon aan een tafel in een restaurant.
Een knappe Italiaanse man. Veel aandacht. Druk bezig met mij, hij wilde me die avond meenemen om op stap te gaan. Charmant, aanwezig, precies het soort avontuur waar ik vroeger misschien wél op in was gegaan.
Maar terwijl hij praatte, voelde ik iets heel anders dan opwinding. Ik voelde helderheid.
Ik wil dit niet meer.
En op dat moment, aan die tafel, besloot ik: ik stop. Met flirten. Met mezelf beschikbaar stellen voor iets wat toch nooit wordt wat ik diep van binnen zoek.
Hoe het voelde
De eerste maand was rustig. Verrassend rustig.
Er kwam een appje van iemand waarmee ik in het voorjaar een weekje op zee had gevaren. Zullen we nog eens afspreken? Ik heb hem vriendelijk bedankt. Geen twijfel, geen drama. Het voelde gewoon… normaal.
Dat trof me. Want normaal was het niet, het was nieuw. Maar het voelde als de meest natuurlijke versie van mezelf.
Dit is mijn nieuwe ik.
Die appjes uit het verleden
Je kent ze wel. Heeej, dat is lang geleden. hoe is het met jou? Of: Ik was vroeger altijd verliefd op jou. Of de klassieker: Wij hadden toch echt een soulmate connection.
Vroeger bracht dat iets teweeg in me. Een reactie. Een golf. Iets wat me uit mijn eigen centrum trok.
Nu niet meer.
Ik voel heel duidelijk wat van mij is en wat van een ander. Ik kan mijn energie vasthouden, bij mezelf houden, in plaats van haar automatisch te delen. Ik ben meer gereserveerd geworden, in de goede zin van het woord. Niet koud of gesloten. Maar niet meer reactief.
Dat verschil, tussen reactief en bewust, is misschien wel het grootste geschenk van dit jaar.
De belangrijkste relatie
Ik wist het altijd al, rationeel. Dat de relatie met jezelf de basis is van alles.
Maar weten is iets anders dan leven.
Dit jaar nam ik het serieus. Ik doe alleen nog wat goed voelt en in mijn schema past. Mijn routine is heilig. Niet als rigiditeit, maar als zelfrespect. Als bewijs aan mezelf: jij telt. Jouw rust telt. Jouw energie telt.
En wat er gebeurde..
Ik ben meer van mezelf gaan houden. Ik vind mezelf mooier dan ooit. En dat heeft niets met uiterlijk te maken. Het is een zachtheid. Naar mezelf. En die zachtheid straalt door naar de mensen die dicht bij me staan.
Liefde die begint bij jezelf, reikt verder dan je denkt.
En nu?
Celibaat is nog steeds mijn keuze.
Dat betekent niet dat mijn hart gesloten is voor anderen. Maar ik open het alleen nog als het kloppend voelt. Niet vanuit gewoonte, patroon of vanuit de aandacht van een knappe man in een restaurant.
Vanuit mezelf.
Dit jaar heeft me niets afgenomen. Het heeft me teruggegeven wat ik altijd al bij me droeg, maar steeds weggaf.
En dat bewaar ik nu heel zorgvuldig.
Herken jij dit? Een patroon dat je eindelijk doorbrak, een keuze voor jezelf die alles veranderde? Ik lees je reactie graag.
