Sommige mensen dragen met zich mee dat er ooit een moment komt waarop je ‘er’ bent. Dat je op een dag wakker wordt, jezelf hebt gevonden, je patronen hebt doorzien, je grenzen hebt geleerd en dat je er dan bent. Niets meer aan doen.\u00a0<\/p>\n\n\n\n
Maar dat moment komt er niet. Het is geen station waar je ineens aankomt. Niet omdat je iets verkeerd doet, maar omdat ontwikkelen geen bestemming is. Het is het ritme waarin je leeft, je hele leven lang.<\/p>\n\n\n\n
Denk aan een boom. Die groeit niet tot een bepaalde hoogte en stopt dan. Ze verliest elk jaar haar blad, staat een tijd kaal, en breekt daarna weer open in nieuw groen, telkens net iets anders dan het jaar ervoor. Niemand noemt dat falen, iedereen noemt dat leven.<\/p>\n\n\n\n
Toch verwachten we van onszelf dat we op een dag ‘klaar’ zijn. Dat groeien iets is wat je ooit voltooid, zoals een cursus die je afrondt. En zodra het leven ons weer iets nieuws voorlegt, een grens die je opnieuw moet trekken, een patroon dat terugkomt in een andere vorm, voelt dat als terugvallen. Alsof we iets niet goed genoeg hebben geleerd.<\/p>\n\n\n\n
Maar dat is het niet, dat is niet terugvallen, dat is verder groeien en gaan.<\/p>\n\n\n\n
Ontplooien betekent niet dat je een vaste vorm aanneemt en daarna stilstaat. Het betekent dat je blijft bewegen. Soms zichtbaar, soms in stilte, soms in een fase die van buiten op stilstand lijkt maar van binnen alles in beweging houdt.<\/p>\n\n\n\n
Misschien is dat ook de rust die je eigenlijk zoekt: niet het idee dat je ooit ‘klaar’ bent, maar het vertrouwen dat je altijd verder mag groeien, zonder dat dat betekent dat er iets mis is met wie je nu al bent.<\/p>\n\n\n\n
Wat zou er veranderen als je stopte met wachten tot je ‘er’ bent, en ontwikkeling in plaats daarvan zag als iets dat je hele leven met je meereist?<\/p>\n\n\n\n